ขอให้รักเรานั้นนิรันดร |
 |
| ในหมวดหมู่: ความรู้ทั่วไป, ท่อง Cyber |
ละเลงโดย แมค วันเสาร์ 26 เมษายน 2008
มันคือชื่อหนังสือครับ เป็นนวนิยายซึ่งจริงๆแล้วมันออกมานานมากๆแล้วครับ สิบกว่าปีแล้วล่ะ เป็นงานแต่งของคุณ ประภัสสร เสวิกุล ครับ ผู้แต่เรื่องนี้คือผู้ที่ประพันธ์นวนิยายเรื่องดังๆมาหลายเรื่อง อย่างเช่น เวลาในขวดแก้ว ขอหมอนใบนั้น … ที่เธอฝันยามหนุน ลอดลายมังกร และ ชี้ค เป็นต้น แมคก็ซื้อเล่มนี้มานานมากๆแล้วเหมือนกัน ซื้อมาไล่เลี่ยกับเรื่อง ขอหมอนใบนั้น … ที่เธอฝันยามหนุน ประมาณนั้นเลยล่ะ
แต่ช่วงนั้นกำลังวุ่นอยู่กับเรื่องเรียนค่อนข้างหนัก เลยไม่มีเวลาได้อ่าน (อย่าเดาอายุ) แล้วหนังสือเล่มนี้ก็หายสาปสูญไปจากห้องน้อยอันแสนรกของนายแมคเอง เพิ่้งเจอเมื่ออาทิตย์ที่แล้วหลังจากหยิบเอาของสมัยเรียนมานั่งเปิดดูระลึกชาติ (มันต้องนานแน่ๆสิเนี่ย) ก็มาป๊ะเล่มนี้เข้า เลยงัดออกมานั่งอ่านสักหน่อย
เป็นเรื่องราวของความรักแน่นอนล่ะครับ แหมๆๆ ชื่อก็บอกอยู่ขนาดนั้นนะ เป็นเรื่องของชายหนุ่มที่ได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ จากเด็กน้อยบ้านนอกคนนึงได้ทุนไปเรียนข้ามทะเลถึงออสเตรเลียโน่น … ชายคนนี้ชื่อ ตรัย นวตรังค์ ครับ เรื่องราวดำเนินแบบราบเรียบ ไม่มีอะไรค่อนข้างหวือหวา เหมือนอ่านชีวประวัติของคนๆนี้ ซึ่งจริงๆแล้วแมคค่อนข้างชอบการเล่าเรื่องของคุณประภัสสร เสวิกุล เพราะเป็นการเล่าที่ไม่น่าเบื่อ และการใช้ภาษาที่เข้าใจง่าย
การอ่านบทประพันธ์มากๆก็ดีนะครับ เพราะคำบางคำหรือสำนวนบางประโยคที่เราสงสัยหรือจำผิดๆถูกๆมาตลอดมีคำตอบและคำอ้างอิงที่ถูกต้อง อย่างเช่นคำว่า สู้ยิบตาที่เราๆพูดกัน ซึ่งจริงๆมาจากคำว่า สู้เย็บตา (รู้มาจากในหนังสือนี้แหละ) ดีครับ เค้าถึงบอกกันว่ายิ่งอ่านมากยิ่งรู้มาก อันนี้จริงแท้แน่นอน
เรื่องราวของ นายตรัย นวตรังค์ ในตอนแรกที่ไปถึงใหม่ๆอาจจะเหมือนกับนักศึกษาไทยในต่างแดนหลายๆคนแน่ๆล่ะแมคว่างั้นนะ สำหรับผู้ที่สนใจจะอ่านก็ลองไปเดินๆหาดูนะครับ คงหายากมากๆแล้วล่ะไม่แน่ใจว่ายังยังพอมีขายอยู่ไหม มันเป็นเรื่องราวความรักที่เคยนำมาสร้างเป็นละครแล้วด้วย ระลึกชาติได้ว่า คุณพงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง เป็นพระเอก และ นาง(สาว)เอกก็คือ คุณบุญพิทักษ์ จิตต์กระจ่าง (จากไปแล้ว) ครับ บังเอิญว่าไม่ได้ดูครับในภาคละคร เลยบอกไม่ได้ว่า เหมือนหรือแตกต่างกันยังไงบ้าง แต่เรื่องขอหมอนใบนั้น … ที่เธอฝันยามหนุน อันนี้แมคได้ดูเวอร์ชั่นที่ นุ๊ก สุทธิดา รับบทเป็นแตงกวาครับ อย่างว่านะ อ่านหนังสือมาแล้วไปดูทีวีทำออกมา ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยชอบกัน แมคก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ถ้าเทียบกัน 2 เรื่องนี้ แมคฟันธงว่า ขอหมอนใบนั้น … ที่เธอฝันยามหนุน เนื้อเรื่องดีกว่า ขอให้รักเรานั้นิรันดร ครับผม เพราะครบรสกว่าแถมยังถูกใจคนไทยด้วยเพราะมีการกดขี่ข่มเหงทรมานทรกรรมแบบสะใจ (อูยยย)
——– ระวังเสียอรรถรส ข้อความด้านล่างนี้ มีการกล่าวถึง เนื้อเรื่อง หรือฉากจบ ——–
สปอย์ล้าน %
- เรื่องนี้แมคให้คะแนน 60 จาก 100 ครับ
- การดำเนินเรื่องช่วงแรกคาดว่าผู้ประพันธ์จะพยายามให้โยงกับฉากจบของเรื่อง ก็ทำได้ดีครับ ทำให้อยากค้นคว้าอ่านต่อว่าทำไม ตรัย นวตรังค์ ถึงต้องไปรับปริญญาพร้อมกับรถเข็นผู้ป่วย
- เจเนฟ แมคดูรัน เพื่อนหญิงคนแรกที่ ตรัย พบเจอ บทบาทของเธอสร้างความกังขาให้ผู้อ่านไม่น้อย ทำให้เดาเรื่องไม่ได้เลยว่าเธอจะโผล่มาตอนไหน ทำอะไร รู้สึกยังไงแม้กระทั่งตอนจบ ก็ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่ (ติสต์แตก)
- เนื้อเรื่องชีวิตของ ตรัย ที่น่าเบื่อที่สุดคือการย้อนไปๆมาๆระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ซึ่งไม่ก่อให้เกิดเรื่องราวในการดำเนินเรื่องเลย อดีตชีวิตชนบทของเขามีผลเฉพาะแค่ความคิดของ ตรัย เท่านั้น ไม่มีผลต่อความคิดผู้อ่านเลย บ่อยครั้งที่ตัดไปอดีตพาลทำเอาแมคอ่านผ่านๆไปหลายบันทัด เพราะมีบ่อยเหลือเกิน
- ฮวง เพื่อนหนุ่มชาวเวียดนาม แมคชอบเจ้านี่เพราะสุดโต่งดี ชีวิตที่ลำบากในอดีตของ ฮวง ยังมีผลต่อการดำเนินเรื่องมากกว่าชีวิตในอดีตของ ตรัย ซะอีก ฮวง เป็นคนค่อนข้างจะร้ายๆ แต่ปากกับใจตรงกัน บางครั้งก็ทำให้คนอ่านเผลอคิดไปได้ด้วยว่า เจ้านี่หรือเปล่าที่เป็นตัวโกง? คุณประภัสสร ทำได้ดีในบทของ ฮวง มากๆ แมคชอบบทบาทของ ฮวง และการเดินเรื่องของเขามากที่สุดในตัวละครเรื่องนี้
- นาง(สาว)เอก ลันธริมา ยังจินตนาการภาพเธอไม่ค่อยจะชัดว่าเธอเป็นคนแบบไหน บุคลิกควรเป็นยังไง หน้าตารูปร่างยังไม่ชัดเจน และที่ร้ายกาจที่สุดก็คือ แมคไม่รู้เลยว่าเค้ารักกันตอนไหน เพราะเธอเนียนเหมือนเพื่อนมากๆ รู้แต่ว่า ตรัย คิดยังไงกับหญิงคนนี้ แต่ไม่รู้เลยว่า ลันธริมา คิดยังไงกับ ตรัย
- สาเหตุการเสียชีวิตของ ลันธริมา ดูแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดจากก้อนเลือดในสมองที่อ้างว่ามีมาั้แต่เกิด หรืออุบัติเหตุ หรือทั้ง 2 เรื่องมาประดังประเดกันแน่ เป็นการเสียชีวิตที่รันทดพอสมควร
- บรรยากาศบ้านริมทะเล โรแมนติคมากครับ แต่อดนึกกลัวไม่ได้ว่าถ้านำขึ้น หรือสึนามิมา บ้านจะพังไหม จะเป็นเหมือนไททานิคหรือเปล่า … 555+
- ที่ผิดหวังกับเรื่องนี้คือ เรื่องราวความรักที่ก่อตัวแบบหลวมๆ ไม่มีประสบการณ์ร่วมที่พอเพียงที่จะทำให้แมครู้สึกว่า 2 คนนี้รักกันมาก เลยทำให้ไม่ค่อยเชื่อว่า มันจะนิรันดร จริงหรือเปล่า 555+
เป็นแค่ความคิดเห็นของแมคคนเดียวครับ ท่านใดไม่เห็นด้วยต้องขออภัยด้วยนะครับ
ขอให้สนุกับการอ่านหนังสือครับ
คำค้นขอให้รักเรานั้นนิรันดร, ความรัก, ตรัย นวตรังค์, นวนิยาย, ประภัสสร เสวิกุล, ลันธริมา, หนังสือ, ฮวง, เจเนฟ แมคดูรัน |
บทความที่เกี่ยวข้อง
Loading ...
วันพฤหัส 27 พฤศจิกายน 2008 เวลา 16:21
เคยดูละครเรื่องนี้ค่ะ เคยติดตามอ่านบทประพันธ์จากหนังสือขวัญเรือน แต่ไม่ได้อ่านทุกตอนนะคะ เสน่ห์ของเรื่องคือการต้องลุ้นเอาใจช่วยพระเอกคนจนคนนี้ ตอนอ่านก็ได้ความรู้เรื่องวัฒนธรรมของออสเตรเลียว่าไม่ได้มีแต่ภาพที่สวยงามเท่านั้น (น่ากลัวจัง อะไรเกลียดคนเอเชียขนาดนั้น
)
ไม่ทราบว่าเคยอ่าน “ไฟในดวงตา” หรือยัง เรื่องนี้ค่ายยูม่าเคยเอามาทำละคร สนุกดีค่ะ ในบทประพันธ์จะมีช่วงอีโรติกเยอะหน่อย แต่ไม่น่าเกลียดนะคะ เรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่าการอดทนทำความดี สามารถเปลี่ยนทัศนคติคนที่เคยมองเราไม่ดีได้! เป็นเรื่องที่ชอบและอยากให้นำกลับมาทำละครอีกครั้งจัง
วันพฤหัส 27 พฤศจิกายน 2008 เวลา 18:34
สู้เย็บตา เกิดจากการชนไก่ครับ เช่นเดียวกับ สำนวน ตัดหางปล่อยวัด ไม่ใช่น้องมะหมานะครับ แต่คือ ไก่ชน ครับ ที่คนสมัยก่อนจะสะเดาะเคราะห์กันโดยการตัดหางไก่แล้วนำไก่ไปปล่อยที่วัดที่ตนต้องการครับ
วันพฤหัส 15 มกราคม 2009 เวลา 11:44
ผมก็ซื้องานเขียนของ ประภัสสร เสวิกุล เก็บไว้แยะเลย แต่เหมือนแมคนะ ไม่มีเวลาได้อ่าน จริงๆก็พอมีบ้าง แต่เวลาอ่านหนังสือ ต้องมีอารมณ์หน่อย อากาศดีๆ ชีวิตสงบๆ ถึงจะอ่านได้อรรถรส ก็เลยเก็บไว้จนกระดาษเหลืองเป็นส่วนใหญ่ งานเขียนเล่มแรกของประภัสสรฯ ที่อ่านเห็นจะเป็น ชี้ค เป็นแนวผจญภัย สนุกดี แต่พออ่านเล่นที่ 2 อำนาจ เกี่ยวกับการเมือง การไล่ล่า โห…อันนี้สนุกพอสมควร ล่ากันทั้งเรื่องแต่ก็นะ ขอหมอนฯ นี่อ่านตั้งแต่เด็กๆ สงสารล่องจุ๊นมาก แต่ทำเป็นหนังเป็นละคร ไม่น่าดูเลยจริงๆ แต่เรื่องเรื่องที่ประทับใจกลายเป็นเวลาในขวดแก้วซะงั้น คือ ไม่ชอบตัวละครหรอก แบบแอบคิดนะว่าทำไมชอบหาเรื่องใส่ตัว ทำแม่กับป้าเสียใจ แต่ชอบการบรรยายนะ ยิ่งการบรรยายเกี่ยวกับต้นตาเบบูย่าในโรงเรียน แบบเห็นภาพความโรแมนติกปนเศร้าเลย ทำให้ผมต้องรีบไปหาตาเบฯ มาปลูกที่บ้านเลย แต่ก็ไม่งามหรอกครับ บ้าใบ ฮิๆ กลายเป็นเรื่องที่แมคเอามาเล่า ยังไม่ได้อ่านเลย ฮิๆ แบบกระดาษจะกรอบอยู่แล้ว ไม่ได้อ่าน..แล้วจะมาโม้ทำไมนี่เรา
แมค
มกราคม 15th, 2009 | 23:30
@boy, จริงๆแล้วแมคไม่ได้เป็นคนรักการอ่านมากนะครับ การอ่านอะไรแต่ละครั้งแบบจริงๆจังๆมันจะต้องมีแรงบันดาลใจในการอ่านพอสมควร แต่ก็แปลกครับเรื่อง ขอหมอนใบนั้นฯ ได้มาตอน ม.๒ อ่านคืนเดียวจบ มันช่างรันทดใจเสียเหลือเกิน เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ เอามาทำละครผิดหวังมากๆ (ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้) เวลาในขวดแก้วก็ดีมากครับจำได้เลือนลางครับนานมากๆแล้วแต่สรุปว่าชอบครับ นี่ก็นึกๆได้ว่ามีอีกหลายเรื่องเหมือนกันครับที่ยังไม่ได้เอามาอ่าน กรอบไม่แพ้พี่บอยครับ