ความเห็นบน: ขอให้รักเรานั้นนิรันดร

โดย: แมค

แมค — Thu, 15 Jan 2009 16:30:35 +0000

@boy, จริงๆแล้วแมคไม่ได้เป็นคนรักการอ่านมากนะครับ การอ่านอะไรแต่ละครั้งแบบจริงๆจังๆมันจะต้องมีแรงบันดาลใจในการอ่านพอสมควร แต่ก็แปลกครับเรื่อง ขอหมอนใบนั้นฯ ได้มาตอน ม.๒ อ่านคืนเดียวจบ มันช่างรันทดใจเสียเหลือเกิน เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ เอามาทำละครผิดหวังมากๆ (ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้) เวลาในขวดแก้วก็ดีมากครับจำได้เลือนลางครับนานมากๆแล้วแต่สรุปว่าชอบครับ นี่ก็นึกๆได้ว่ามีอีกหลายเรื่องเหมือนกันครับที่ยังไม่ได้เอามาอ่าน กรอบไม่แพ้พี่บอยครับ

โดย: boy

boy — Thu, 15 Jan 2009 04:44:27 +0000

ผมก็ซื้องานเขียนของ ประภัสสร เสวิกุล เก็บไว้แยะเลย แต่เหมือนแมคนะ ไม่มีเวลาได้อ่าน จริงๆก็พอมีบ้าง แต่เวลาอ่านหนังสือ ต้องมีอารมณ์หน่อย อากาศดีๆ ชีวิตสงบๆ ถึงจะอ่านได้อรรถรส ก็เลยเก็บไว้จนกระดาษเหลืองเป็นส่วนใหญ่ งานเขียนเล่มแรกของประภัสสรฯ ที่อ่านเห็นจะเป็น ชี้ค เป็นแนวผจญภัย สนุกดี แต่พออ่านเล่นที่ 2 อำนาจ เกี่ยวกับการเมือง การไล่ล่า โห…อันนี้สนุกพอสมควร ล่ากันทั้งเรื่องแต่ก็นะ ขอหมอนฯ นี่อ่านตั้งแต่เด็กๆ สงสารล่องจุ๊นมาก แต่ทำเป็นหนังเป็นละคร ไม่น่าดูเลยจริงๆ แต่เรื่องเรื่องที่ประทับใจกลายเป็นเวลาในขวดแก้วซะงั้น คือ ไม่ชอบตัวละครหรอก แบบแอบคิดนะว่าทำไมชอบหาเรื่องใส่ตัว ทำแม่กับป้าเสียใจ แต่ชอบการบรรยายนะ ยิ่งการบรรยายเกี่ยวกับต้นตาเบบูย่าในโรงเรียน แบบเห็นภาพความโรแมนติกปนเศร้าเลย ทำให้ผมต้องรีบไปหาตาเบฯ มาปลูกที่บ้านเลย แต่ก็ไม่งามหรอกครับ บ้าใบ ฮิๆ กลายเป็นเรื่องที่แมคเอามาเล่า ยังไม่ได้อ่านเลย ฮิๆ แบบกระดาษจะกรอบอยู่แล้ว ไม่ได้อ่าน..แล้วจะมาโม้ทำไมนี่เรา

โดย: Fiyero

Fiyero — Thu, 27 Nov 2008 11:34:27 +0000

สู้เย็บตา เกิดจากการชนไก่ครับ เช่นเดียวกับ สำนวน ตัดหางปล่อยวัด ไม่ใช่น้องมะหมานะครับ แต่คือ ไก่ชน ครับ ที่คนสมัยก่อนจะสะเดาะเคราะห์กันโดยการตัดหางไก่แล้วนำไก่ไปปล่อยที่วัดที่ตนต้องการครับ

โดย: นารถ

นารถ — Thu, 27 Nov 2008 09:21:04 +0000

เคยดูละครเรื่องนี้ค่ะ เคยติดตามอ่านบทประพันธ์จากหนังสือขวัญเรือน แต่ไม่ได้อ่านทุกตอนนะคะ เสน่ห์ของเรื่องคือการต้องลุ้นเอาใจช่วยพระเอกคนจนคนนี้ ตอนอ่านก็ได้ความรู้เรื่องวัฒนธรรมของออสเตรเลียว่าไม่ได้มีแต่ภาพที่สวยงามเท่านั้น (น่ากลัวจัง อะไรเกลียดคนเอเชียขนาดนั้น )

ไม่ทราบว่าเคยอ่าน “ไฟในดวงตา” หรือยัง เรื่องนี้ค่ายยูม่าเคยเอามาทำละคร สนุกดีค่ะ ในบทประพันธ์จะมีช่วงอีโรติกเยอะหน่อย แต่ไม่น่าเกลียดนะคะ เรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่าการอดทนทำความดี สามารถเปลี่ยนทัศนคติคนที่เคยมองเราไม่ดีได้! เป็นเรื่องที่ชอบและอยากให้นำกลับมาทำละครอีกครั้งจัง