วันนี้อยากพูดถึงเรื่องธรรมะครับ พอดีช่วงหนึ่งของชีวิตเหมือนมันเป๋ๆไปหน่อย ก็ได้การสดวมนต์เข้ามาช่วยทำให้ใจสงบได้นะครับ จริงๆแมคไม่อยากให้เพื่อนๆนึกถึงธรรมะในช่วงเวลาที่เรามีทุกข์นะครับ เหมือนเป็นตัวเลือกสุดท้ายยังไงไม่รู้ เพราะแมคเองเคยทำมาก่อน (อ้าว) ก็นะ ตอนนั้นยังไม่ค่อยซึ้งในรสพระธรรมเท่าไหร่หรอกครับ มองเป็นเรื่องของคนแก่ที่ทำกัน แต่เมื่อมาได้สัมผัสกับตัวแล้วรู้สึกว่าดีมากๆถึงมากที่สุดเลยล่ะ เพราะในช่วงเวลาที่สวดมนต์นั้นมีสมาธิมากๆ และเมื่อใดที่มีสมาธิก็ก่อเกิดปัญญาตามมานั่นเอง … ว้าว

เริ่มเขียนเรื่องธรรมะด้วยบทสวดมนต์ พุทธมงคลคาถา (พาหุง) บางคนอาจจะคุ้นๆบ้างหรืออาจจะถึงขั้นไม่รู้จักเลย (ซะงั้น) ไม่นะ … ถ้าคุณเป็นชาวพุทธยังไงก็ต้องผ่านหูมาแล้วแน่ๆล่ะครับแมคฟันธง โช๊ะ !! เอาว่าเรามารู้จักกับคาถานี้เบื้องต้นกันก่อนดีกว่าครับ

จากคำสอนของ พระธรรมสิงหบุราจารย์ (หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม) วัดอัมพวัน จังหวัดสิงห์บุรี ท่านเล่าว่าได้พบกับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดป่าแก้ว แห่งกรุงศรีอยุธยาในนิมิต และได้ทราบว่าคาถาพาหุงมหากานี้ เป็นบทสวดที่สมเด็จพระพนรัตน์ ได้จารึกถวายต่อสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ไว้สวดเป็นประจำระหว่างอยู่ในพระบรมหาราชวัง หรือระหว่างออกศึกสงคราม เพื่อให้มีชัยต่อพระมหาอุปราชแห่งพม่า และกอบกู้กรุงศรีอยุธยาจากกรุงหงสาวดีได้สำเร็จ

มูลเหตุแห่งการค้นพบพระชัยมงคลคาถา เมื่อพระธรรมสิงหบุราจารย์ได้พบกับสมเด็จพระพนรัตน์วัดป่าแก้ว

คืนหนึ่งอาตมานอนหลับแล้วฝันไปว่า อาตมาได้เดินไปในสถานที่แห่งหนึ่งได้พบกับพระสงฆ์รูปหนึ่งครองจีวรคร่ำ สมณสารูปเรียบร้อยน่าเลื่อมใส อาตมาเห็นว่าเป็นพระอาวุโสผู้รัตตัญญู จึงน้อมนมัสการท่าน ท่านหยุดยืนตรงหน้าอาตมาแล้วกล่าวกับอาตมาว่า

“ฉันคือสมเด็จพระพนรัตน์ วัดป่าแก้วแห่งกรุงศรีอยุธยา ฉันต้องการให้เธอไปที่วัดใหญ่ชัยมงคลเพื่อดูจารึก ที่ฉันได้จารึกถวายพระเกียรติแด่ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ผู้เป็นเจ้า เนื่องในวาระที่สร้างพระเจดีย์ฉลองชัยชนะเหนือพระมหาอุปราชแห่งพม่า และประกาศความเป็นอิสระของประเทศไทยจากหงสาวดีเป็นครั้งแรก เธอไปดูไว้แล้วจดจำมาเผยแพร่ออกไป ถึงเวลาที่เธอจะได้รับรู้แล้ว” (more…)