สวัสดีครับ

สวัสดีและยินต้อนรับทุกท่านที่ผ่านเข้ามาใน aKitia.Com ครับ

เรียกผมว่าแมคครับ อายุตอนนี้ 2x ปีครับ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโพ้นทะเลเล็กๆแห่งหนึ่งทางด้านการตลาด ตอนนี้ทำงานแล้วทางด้านฝ่ายขายและการตลาดตามสายงานที่จบมาครับ

เกิดที่กรุงเทพฯ และโตที่กรุงเทพครับ เป็นคนไทย (- -)? พ่อก็ไทย แม่ก็ไทย พี่ก็ไทย แมคก็ไทย น้องก็ไทย … ออกแนวเพ้อละ … จริงๆแล้วแมคไม่คิดว่าวันนึงจะได้มี Blog เป็นของตัวเองหรอกครับ ความคิดนี้อยู่นอกวงโคจรของความคิดเอาเสียมากๆ แต่ก่อนนี้ที่เข้ามาในโลก Cyber ก็แค่หาอะไรทำสนุกๆ หาเพื่อนคุย หาเพลงฟัง ดูหนัง หรือทำอะไรแบบที่ใครๆเค้าทำกัน แมคได้มีโอกาสได้ศึกษาเรื่องการเขียน Web รวมทั้ง PhotoShop, Flash, VBScript และ ASP มาบ้าง มันก็เป็นแค่ช่วงนึงของชีวิตที่อยากรู้อยากเรียน แต่ก็ไม่ได้นำมาใช้งานอะไรจริงๆมากมายในชีวิตประจำวันสักเท่าไหร่ การที่มี Blog วันนี้ได้ถ้าแมคไม่มีความรู้ที่กล่าวข้างต้นมาก่อนสักหน่อย วันนี้ก็คงไม่มี aKitia.Com แน่แหงะแซะ เพราะถึงมีไปแมคก็คงทำอะไรได้ไม่มาก งานนี้ต้องขอบคุณความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองเป็นพื้นฐาน

จากแต่ก่อนที่แมคเป็นคนมีเพื่อนรอบข้างตัวมากมาย แต่วันนี้วันเวลาเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างก็เปลี่ยนไปเหมือนกันรวมทั้งตัวแมคเองด้วย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุขในชีวิตนะ แมคก็ยังมีความสุขดีอยู่ครับ แต่เมื่อคิดย้อนกลับไปในอดีตแล้วมันเป็นความรู้สึกที่มันส์สุดขีด จนประสบการณ์บางอย่างมันก็เสี่ยงเกินไป มันอาจจะเป็นชีวิตวัยรุ่นที่สนุกสุดเหวี่ยง แต่ก็อย่างว่านะครับ เราไม่สามารถทำอะไรหลายๆอย่างในเวลาเดียวกันให้ดีได้ทั้งหมด ซึ่งในช่วงนั้นแมคมีแต่เพื่อนแต่กลับมองไม่เห็นครอบครัวเลย ตอนนั้นรู้สึกว่าพ่อ แม่ พี่ น้อง จะไปไหนทำอะไรเราก็ไม่ค่อยจะรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจสักเท่าไหร่ สามารถอยู่บ้านคนเดียวได้สบายๆทั้งๆที่คนอื่นไปทำงานต่างจังหวัดกันนานเป็นเดือนๆ

แต่เดี๋ยวนี้อะไรมันก็เปลี่ยนไป แมคเพื่อนลดลงน้อยมากอาจจะเพราะเราเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่หรือสะสมประสบการณ์ความเหงาจากแดนไกลมากขึ้นอันนี้แมคก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ชีวิตมีแต่ครอบครัว มีแต่ พ่อ แม่ พี่ น้อง และไม่รู้สึกเดือดร้อนใจเท่าไหร่ที่มีเพื่อนเพียงแค่หยิบมือ มีความรู้สึกว่าชีวิตคนเรามันแสนสั้น ในเมื่อชีวิตคนๆนึงมันสั้นขนาดนี้เวลาที่เหลือทั้งหมดแมคเลยคิดว่าน่าจะ เอาใจใส่กับคนที่เรารัก และรักเรามากที่สุดก็คือครอบครัวก่อนเป็นอันดับแรก

แมคเริ่มสนใจการปลูกต้นไม้ไม่นานมานี้เองครับ จากแค่เริ่มสนใจตอนนี้กลายเป็นรัก และรักมาก เหมือนเป็นสิ่งหนึ่งในองค์ประกอบของชีวิตเลยก็ว่าได้ ต้นไม้ที่บ้านแมคก็ไม่ได้แปลกประหลาดหรือไปขุดเมล็ดจากใต้ภูเขาไฟฟูจิยามาที่ลึกลงไป 500 กิโลเมตรที่ฝังตัวในช่วงก่อนประวัติศาสตร์มาปลูกซะเมื่อไหร่ เป็นแค่ต้นไม้สามัญประจำบ้านที่ใครๆเค้าก็ปลูกกันทั้งนั้น แต่สิ่งที่แมคสนใจกับสิ่งพื้นๆนี้ก็คือ จะทำยังไงให้สิ่งที่มีอยู่เป็นสิ่งที่พิเศษและพิเศษถึงขั้นสุดยอดก็เท่านั้น (สำหรับแมคคนเดียวนะ) จากแต่ก่อนที่เห็นต้นไม้ใบไม้แล้วรู้สึกเฉยๆ ตอนนี้มุมมองก็เปลี่ยนไปมากๆ อยากรู้, อยากเห็น, อยากทำความรู้จักมากขึ้น เลยทำให้รู้ว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวมีคุณค่าและความหมายของตัวมันเองเสมอ เพียงแต่ว่าใครจะมองที่มุมมองไหนก็เท่านั้นเอง”

แมคคิดเสมอว่าชีวิตคือการเดินทาง ถึงแม้บางครั้งจะเหนื่อยสักหน่อยเราก็หยุดพัก บางครั้งอาจจะพักนานไปสักหน่อยนั่งมองคนอื่นๆเดินนำหน้าผ่านๆเราไปบ้างในบางครั้งก็ไม่เสียหายอะไร แต่กลับมีความสุขใจที่ตัวเองได้หยุดอยู่กับที่ พิจารณาทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาในชีวิตของตัวเอง แล้วก็ลุกขึ้นเดินต่อไปเรื่อยๆ ถึงจะช้าสักหน่อยแต่ก็มั่นคง แมคคิดแบบนั้นจริงๆนะ

และวันนี้ … แมคพร้อมที่จะเดินไปข้างหน้าต่อไปแล้ว เพราะหยุดพักกับชีวิตมานานพอสมควร สภาพจิตใจก็ดีขึ้นหลังจากที่เจ็บและเหนื่อยล้ามาอย่างแสนสาหัส ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปแมคก็คงจะเดินต่อไปเรื่อยๆ เพราะตอนนี้แมคไม่ได้เดินเพียงคนเดียวลำพังแล้วครับ

ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาเรามาพบกัน

๓ สิงหาคม ๒๕๕๑

แมค

… บทความข้างล่างนี้เป็นบทความของหน้านี้ในครั้งแรกที่แมคได้เขียนไว้ครับ …

[hidepost=2]

สวัสดีครับ

สวัสดีทุกท่านที่แวะเข้ามายัง aKitia.Com ครับผม

แนะนำตัวกันก่อนละกัน

เรียกแมคสั้นๆง่ายๆว่า แมค ละกันนะครับ ไม่เรื่องมากไม่ต้องมีพิธีอะไรมากมาย ชื่อจริงชื่อนาย วชิรวิทย์ ตอนนี้อายุก็ … ลืม … ตกเลข … ชั่งมันเต๊อะ แต่แมคไม่เด็กแล้วล่ะ โตเป็นผู้ใหญ่ใช้งานได้ดีครับตอนนี้ (อะไรวะ) เรียนจบมาทางการตลาด+ภาษาอังกฤษในช่วงเรียน แต่การทำงานจริงๆแล้วไม่ได้หยิบมันมาใช้เลย จะได้ใช้ก็ตอนท่องเนทเนี่ยแหละครับ (สำหรับภาษา) ถ้าขั้นระดับสูงๆแล้วแมคคืนอาจารย์ไปหมดแล้ว ช่างน่าเสียดายเสียนี่กระไรไทยแลนด์ …

เกิดที่กรุงเทพฯ และโตที่กรุงเทพครับ เป็นคนไทย (- -)? พ่อก็ไทย แม่ก็ไทย พี่ก็ไทย แมคก็ไทย … ออกแนวเพ้อละ … จริงๆแล้วแมคไม่คิดว่าวันนึงจะได้มี Blog เป็นของตัวเองหรอกครับ ความคิดนี้อยู่นอกวงโคจรของความคิดเอาเสียมากๆ แต่ก่อนนี้ที่เข้ามาในโลก Cyber ก็แค่หาอะไรทำสนุกๆ หาเพื่อนคุย หาเพลงฟัง ดูหนัง หรือทำอะไรแบบที่ใครๆเค้าทำกัน แมคได้มีโอกาสได้ศึกษาเรื่องการเขียน Web รวมทั้ง PhotoShop, Flash, VBScript และ ASP มาบ้าง มันก็เป็นแค่ช่วงนึงของชีวิตที่อยากรู้อยากเรียน แต่ก็ไม่ได้นำมาใช้งานอะไรจริงๆมากมายในชีวิตประจำวันสักเท่าไหร่ การที่มี Blog วันนี้ได้ถ้าแมคไม่มีความรู้ที่กล่าวข้างต้นมาก่อนสักหน่อย วันนี้ก็คงไม่มี aKitia.Com แน่แหงะแซะ เพราะถึงมีไปแมคก็คงทำอะไรได้ไม่มาก งานนี้ต้องขอบคุณความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองเป็นพื้นฐาน

จากแต่ก่อนที่แมคเป็นคนมีเพื่อนรอบข้างตัวมากมาย แต่วันนี้วันเวลาเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างก็เปลี่ยนไปเหมือนกันรวมทั้งตัวแมคเองด้วย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุขในชีวิตนะ แมคก็ยังมีความสุขดีอยู่ครับ แต่เมื่อคิดย้อนกลับไปในอดีตแล้วมันเป็นความรู้สึกที่มันส์สุดขีด จนประสบการณ์บางอย่างมันก็เสี่ยงเกินไป มันอาจจะเป็นชีวิตวัยรุ่นที่สนุกสุดเหวี่ยง แต่ก็อย่างว่านะครับ เราไม่สามารถทำอะไรหลายๆอย่างในเวลาเดียวกันให้ดีได้ทั้งหมด ซึ่งในช่วงนั้นแมคมีแต่เพื่อนแต่กลับมองไม่เห็นครอบครัวเลย ตอนนั้นรู้สึกว่าพ่อ แม่ พี่ น้อง จะไปไหนทำอะไรเราก็ไม่ค่อยจะรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจสักเท่าไหร่ สามารถอยู่บ้านคนเดียวได้สบายๆทั้งๆที่คนอื่นไปทำงานต่างจังหวัดกันนานเป็นเดือนๆ (more…)