กลุ้มใจหลับๆตื่นๆ วันนี้ที่บ้านไปต่างจังหวัดกันหมด จริงๆก็เป็นโอกาสดีนะที่แมคน่าจะไปด้วยเพราะว่าจะได้ไปเยี่ยมคุณแม่ของ … ด้วย (ละไว้ในฐานะที่ไม่เข้าใจ) เพราะตั้งแต่อะไรอะไรผ่านพ้นไปแมคเองก็แค่ได้แต่คุยโทรศัพท์กับแม่ของเค้า แต่ด้วยเหตุผลที่ว่ากลับกันวันจันทร์ตอนกลางคืนซึ่งแมคเองคงทำแบบนั้นไม่ได้เพราะที่บ้านมาบอกแบบกระชั้นชิดเลยทำให้เคลียร์งานไม่ลงตัวซะงั้น ไม่งั้นป่านนี้คงไปหลั่นล้าอยู่ริมโขงแล้วแน่ๆล่ะครับ

ผลพวงที่ตามมาก็คือแม่แมคทิ้งน้องมะหมาให้แมคดูแลแทน ซึ่งมะหมาตัวนี้ติดแม่แมคมากๆ ส่วนตัวแมคเองไม่อยากเลี้ยงมะหมาเท่าไหร่หรอก เพราะทำอะไรไม่สะดวกยิ่งอยู่คนเดียวไปไหนไม่ได้เลย ทุกวันนี้ก็เลยอาศัยเล่นกะมะหมาของน้องชายพอถูไถ

เมื่อปลายปีที่แล้วน้องมะหมาตัวนึงของน้องชายก็เพิ่งเด๊ดซะมอเล่ไป ก็ร้องไห้กันทั้งบ้านแหละเพราะอยู่กันมา 10 กว่าปีดูแลกันแบบราชาจริงๆเลยนะ ถ้าเค้าจากไปเพราะอายุขัยแล้วเราก็คงไม่เสียใจกันมากขนาดนั้น เพราะพอเค้าแก่ตัวลงตาเค้าก็เริ่มมองอะไรไม่ค่อยชัดแรงก็ไม่ค่อยจะมี วันที่เค้าจากไปตอนนั้นปลายฤดูฝนซึ่งแถวนี้พอฤดูฝนมันก็มักจะมีงูเหลือมงูหลามออกมาเพ่นพล่านบ้างเหมือนกัน เจ้ามะหมาก็ไปเห่าๆโฮ่งๆแถวๆสวน ซึ่งเราก็ไม่ได้เอ็ดใจกันเลยเพราะเป็นเรื่องปกติของพุดเดิ้ลที่ค่อนข้างปากเปราะ แมคก็เดินไปดูตามเสียงที่เค้าเห่าก็เห็นเค้าเห่างูเหลือมตัวนึงอยู่อ่ะ ก็เลยอุ้มเค้ากลับเข้าบ้านแล้วโทรไปเรียกหน่วยป้องกันภัยแถบๆนั้นมาช่วยจับงู ระหว่างนั้นคนในบ้านก็ไปดูงูกันและเข้าใจว่ามะหมาพุดเดิ้ลอยู่ในบ้าน เข้าใจแบบนี้กันทุกคนเลย พอเค้าจับงูไปแล้วก็มานั่งๆคุยกันต่อ

และแล้วเจ้าอั่งเปาหมูอ้วนก็ไปเห่าๆอยู่ที่เดิมได้ยินเสียงแว่วๆมา เค้าก็วิ่งๆไปๆมาๆระหว่างสวนกับที่คนอยู่ เห่านานสองนานแต่ไม่มีใครสนใจเลยเพราะเจ้านี่ก็ชอบเท่าเป็นปกติ (อีกแล้ว) จนสุดท้ายไอ้หมูอั่งเปาวิ่งๆมาแล้วก็มากัดชายกางเกงแมคดึงๆ เราก็นึกว่าเค้าจะเล่นก็เลยไล่ๆไป เห่าจนแม่สงสัยก็เดินตามเจ้าเปาไปดูสิ๊เห่าอะไร … และแล้วแม่ก็ร้องโวยวาย (more…)